KRUIDENIERSPAAR VAN BEEK

Kruidenier Van Beek was in dit pand gevestigd. Ze waren een begrip in de Rading. (Foto: Jan van Stipriaan Luïscius).

Wie kent ze niet als Oud-Hollandsche Radingers: het kruideniersechtpaar Van Beek? En hun winkel, gelegen op de hoek (nabij de provinciale grenspaal) van de Tolakkerweg en de Graaf Floris V weg, waar ze boven woonden (er liepen twee rechte grindpaden naar de winkel vanuit de twee genoemde straten).

Hij, meneer Van Beek, steevast met een pet op zijn hoofd en vrij klein van stuk, vervoerde zich per bromfiets met een grote rieten mand voorop waarop hij de boodschappen rondbracht. Het waren vaste dagen, dat hij bij ons op dezelfde Tolakkerweg verscheen, echter welke, dat weet ik niet meer. Wat ik me nog wel herinner is dat hij de bestelde waren keurig afleverde en daarna een opschrijfboekje uit zijn jak trok, tevens een potloodje achter z’n oor vandaan haalde, de punt daarvan langs zijn tong haalde (waarom? Geen idee) en de verschillende bedragen bij elkaar optelde.

Er zijn tijden geweest dat de geldstromen bij ons thuis niet rijkelijk vloeiden en dan was hij zo genereus om het verschuldigde bedrag de eerstvolgende keer te verrekenen. Echter, in de winkel liet hij zich nooit zien. Ik vermoed zo dat de buitendienst zijn sterke kant was, altijd goed geluimd en gemakkelijk in de omgang. De winkel werd bestierd door zijn vrouw, een rondborstige en ietwat corpulente dame, ook niet groot van stuk. Wanneer mijn broertje Jan en ik ’s morgens vroeg naar school fietsten richting Hilversum, brachten wij dikwijls eerst een bezoek aan de winkel en dat was meestal zo kwart voor acht.

Bij het openen van de deur klingelde een bel die er aan de binnenzijde bovenaan bevestigd was. Dan kwamen we in een kleine winkelruimte die vol stond met kruidenierswaren en huishoudelijke artikelen, alles op elkaar gestapeld. Vervolgens hoorde we een hevig gepiep van een deur van de woonkamer boven, gevolgd door een gekraak van een houten trap via welke mevrouw Van Beek naar beneden placht te schrijden. Na enkele minuten positioneerde ze zich achter de toonbank met glazen plaat en snoep daaronder, vervolgens kochten we losse muntdroppen à 1 cent per stuk, keurig uitgeteld door mevrouw Van Beek. Meestal bleef het bij 10 stuks. Of rolletjes drop. In dat geval vroeg Jan bij voorbeeld: heeft u 2 rolletjes drops voor mij?

Ergens in de jaren zeventig is de zaak van de familie Van Beek verdwenen, ik denk om redenen van een gevorderde leeftijd. Mocht iemand nog gegevens over dit echtpaar en hun negotie hebben dan houden Jan en ik ons aanbevolen informatie daarover te ontvangen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: