(TE VEEL) APPELTJES PIKKEN

Het huis aan de Tolakkerweg 75. (Foto: Jan van Stipriaan Luïscius).

Als kleine jongetjes hielden wij ons nog niet bezig met grote wereldse zaken. Wat deden we dan zoal? Appels jatten, we struinden alle achtertuinen (aan de spoorkant) af, op zoek naar appelbomen. We vingen nooit bot, want in heel veel achtertuinen stonden uitdagende gulle bomen te pronken met hun knapperige waar.

Onze emmers lieten zich maar al te graag vullen. Vraag mij niet, waaróm we zoveel appels jatten. Het was nergens voor nodig, één of twee appels zouden moeten volstaan. Puur voor de pesterij? Baldadigheid? Uit verveling? Spanning? Ik kan het lastig terughalen, hoewel ik neig naar spanning. Feit is dat het altijd de strenge en excentrieke mevrouw Wormgoor was (grote vrijstaande witte huis aan de Tolakkerweg, met die merkwaardige spullen, als soort expositie in de tuin), die de politie belde. Tja, haar bomen droegen veruit de lekkerste appeltjes. En ze hád veel bomen! In die bomen van mevrouw Wormgoor (kindertjes in de buurt schreeuwden haar toe: ‘Dag mevrouw Wormgoor, hoe is het met uw gore worm?’).

Appeltjes. (Foto: Jan van Stipriaan Luïscius).

Henk en ik hebben – begin jaren ’60 – wat gedwongen wandelingetjes gemaakt naar het ‘hoofdbureau’ van politie, verderop aan de Tolakkerweg in Maartensdijk. Bromsnor Voogt (een beruchte strenge diender onder kinderen, hij woonde aan de Oosterspoorlaan) liep samen met ons – hij met een degelijke fiets aan z’n hand – naar het politiebureau. Daar werden we vermanend toegesproken door Voogt.

Het leidde eigenlijk nergens toe. Ik denk wel dat onze ouders werden ingelicht over de activiteiten van hun ‘criminele’ zoons, maar tot strafmaatregelen heeft het nooit geleid. Althans, in mijn herinnering. Hardleers als we waren gingen Henk en ik, soms met assistentie van neef Richard, gewoon weer op rooftochten uit. Die steevast eindigden op het Hoofdbureau van Politie. Met dank aan agent Voogt.

Het politiebureau in Maartensdijk, in middelste deel van het gebouw. (foto: Jan van Stipriaan Luïscius).
Mevrouw Wormgoor woonde in dit huis. Zij betrapte ons tijdens appeltjes gappen. (Foto: Jan van Stipriaan Luïscius).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: