LANGS DE TOLAKKERWEG

De Tolakkerweg, gezien in de richting van Hilversum. Rechts het ronde plantsoen. (Foto: Jan van Stipriaan Luïscius)

Het is het jaar 1953 dat wij in het huis ’t Krabbeke aan de Tolakkerweg kwamen wonen. (Inwoners van Bergen op Zoom worden ‘Krabben’ genoemd. De vorige eigenaar woonde in Bergen op Zoom). We hadden er drie jaar Halfweg, onder de rook van Amsterdam, op zitten. Een woonboot die op het Zijkanaal lag. In 1950 waren we – m’n ouders, broer Henk en ik – gerepatrieerd vanuit Indonesië, dat een jaar eerder zijn onafhankelijkheid had uitgeroepen. Nederlands Indië werd Indonesië en wij moesten wegwezen.

In Hollandsche Rading gingen we aanvankelijk naar de kleine dorpsschool aan de Dorpsweg in Maartensdijk. Wat ik me kan herinneren: een klein wit gebouwtje, zo’n honderd meter vanaf de weg gevestigd. Aan de achterkant verre einders van weiland. Hoge houten gammele hekken. Koeien in de wei. Kleuters met laarzen aan. Want het was nogal modderig. Wij, twee getinte kindertjes, trokken duidelijk de aandacht. Dit ‘soort’ jongetjes hadden ze niet eerder gezien, met dat exotische uiterlijk in het o zo christelijke Maartensdijk.

Dorpsweg in Maartensdijk. (Foto: Jan van Stipriaan Luïscius).

Normaal zou ik het woord ‘christelijke’ nooit specifiek hebben gebruikt, ware het niet dat het in dit verhaal nogal relevant is. Onze vader Henk had het niet zo op het christendom (‘christendom maakt mensen lelijk’, riposteerde hij vaak) en andere religies. Hij vond de christelijke dorpsschool maar niks voor zijn zonen. Wat we later hoorden was, dat hij informeerde of de Dorpsschool in Hollandsche Rading een alternatief was. Nee. Bleek ook christelijk.

Uiteindelijk verkasten we naar de Hilversumsche Schoolvereniging, een particuliere school op algemeen bijzondere grondslag. We hadden als jonge kinderen een leuke en onbezorgde tijd. Op zondag kregen wij een colbert met grijze broek aangemeten. Ook vader liep er op zondag net(ter) bij. Volgens mij met tegenzin, want hij hield niet van overhemd en stropdas.

De zondagen had pa de bijzondere gewoonte om, nonchalant met zijn handen in zijn zak, langs de (Tolakker)weg te posteren. Hij keek naar de passerende auto’s (dat waren er niet zoveel, jaren vijftig/zestig) en zwaaide terug wanneer er naar hem werd gezwaaid. Úren lang hield hij zich staande langs de weg. Als hij na zijn zwaaierijen naar binnen liep, meldde hij trots aan onze moeder Noortje dat veel mensen hem hadden opgemerkt en zwaaiden. Tja, het is maar wat je leuk vindt.

De A27 ter hoogte van Hollandsche Rading. (Foto: Jan van Stipriaan Luïscius).

Misschien werd hij ook wel opgemerkt door de chauffeurs van de NBM (Nederlandse Buurtvervoer Maatschappij), die destijds de passagiers vervoerden vanaf Utrecht naar Hilversum. Kénden ze hem wellicht? Anders is het niet te verklaren dat de bus regelmatig pal voor ons huis op nummer 75 stopte, om mijn vader de gelegenheid te geven om uit de bus te stappen als hij uit Hilversum kwam voor zijn werk als verslaggever bij Radio Nederland Wereldomroep, later bij de VARA.

Na verloop van jaren stopte hij met het posten langs de provinciale weg. Misschien werd het hem te stil, aangezien in die jaren de A27 aangelegd werd, die parallel aan de Tolakkerweg loopt en het verkeer van de Tolakkerweg ontlastte.

De Tolakkerweg 75, waar onze vader op zondag het verkeer ‘controleerde’. (Foto: Jan van Stipriaan Luïscius).

Vader Henk van Stipriaan. Hij stond úren te posten langs de Tolakkerweg. (Foto: VARA).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: